'ลูกไม้'มาเฟีย (Heir Of Mafia)

  • 13,339 ทั้งหมด
  • 0 ความคิดเห็น

แผนร้าย...ของซาบีน่า

แผนร้าย...ของซาบีน่า

“เดินไหวมั้ย?” อลันหันมาถามอย่างเป็นห่วง เมื่อเขาทั้งสองเดินออกจากห้องนอนที่อลันหายเข้าไปตามหญิงสาวนานเกือบครึ่งชั่วโมง

“ไหว” หนูมุกตอบสั้นๆ และก้าวขาเร็วขึ้นลงบันไดนำหน้าอลันที่อมยิ้มให้กับท่าทางแบบนั้นของหนูมุก ร่างใหญ่ก้าวตามไปเงียบๆ

รถสองคันเคลื่อนตัวออกจากสิ่งปลูกสร้างที่มีรั้วล้อมอย่างมิดชิดและแข็งแรงมากขึ้น ที่ต้องใช้มากขึ้นเพราะรั้วนี้ถูกสร้างขึ้นใหม่ตอนที่อลันอายุสิบห้าปีและต้องเดินทางจากประเทศไทยมาตั้งหลักปักถิ่นอยู่ที่ลอนดอนกับคุณตาทวดไมเคิล เพียงเพื่อให้เหลนชายคนโตปลอดภัยจากคนที่คิดร้ายหากรู้ความจริงว่า เหลนชายเป็นบุตรคนโตของหลานชายเพียงคนเดียวของคุณตาทวด อลันได้ใช้เวลาเพียงห้าปีที่อยู่กับคุณตาทวดที่เสียไปด้วยโรคชราวัยเก้าสิบห้าอย่างสงบ และท่านถูกฝังอยู่ที่บ้านของครอบครัวที่แท้จริงคือรัฐยูท่าห์เมืองซอลท เล็ค ซิตี้ ซึ่งปัจจุบันพ่อ(พีท)กับแม่(หนูนา)ที่แท้จริงของเขาท่านทั้งสองอาศัยอยู่ที่นั้นเป็นส่วนใหญ่

หนูมุกที่ลงมาจากยานพาหนะด้านหลังที่นั่งคู่มากับอลัน และแน่นอนทันทีที่เธอออกมาจากรถ ดวงตาคมหวานหลี่ลงทันทีเมื่อต้องเจอกับแสงแฟลชจากกล้องถ่ายภาพของสื่อมวลชนที่ต่างก็สนใจประธานโครงการช่วยเหลือประเทศที่  พัฒนาน้อยที่สุด(ประเทศที่สาม)ที่อายุเพียงยี่สิบเจ็ดปีที่และยังมีดีกรีตำแหน่งนักธุรกิจที่อายุน้อยหน้าตาดีที่ประสบความสำเร็จอย่างน่าสนใจ 

หนูมุกเงยหน้ามองอลันที่ตอบคำถามเหล่าสื่อมวลชนอย่างน่าสนใจไม่มีอาการประหม่าใดๆ หญิงสาวอดยิ้มอย่างภาคภูมิใจคนตรงหน้าไม่ได้ เพราะอลันดูสุขุมและเป็นธรรมชาติ จริงอยู่ที่เธอมักจะเห็นอลันตามสื่อต่างๆ แต่นี้เป็นครั้งแรกที่เธอยืนอยู่ข้างๆเยื้องไปด้านหลังนิดหน่อยได้ชื่นชมอย่างใกล้ชิด

หนูมุกเบิกตากว้างอย่างตกใจที่จู่ๆมีเหยี่ยวสาวตาดี ที่มองเห็นเธอจึงเอ่ยถามอลัน “...จะเป็นการเสียมารยาทมั้ยค่ะ...ถ้าดิฉันจะขอถามคุณอลันว่าสาวน้อยแสนสวยด้านหลังมีความสัมพันธ์แบบไหนกับคุณอลัน...” คำถามของเหยี่ยวสาวเรียกความสนใจของนักข่าวคนอื่นๆหันมามองหนูมุกเป็นตาเดียว

“เธอคนนี้คือว่าที่คู่หมั้นผมครับ” อลันหันไปพร้อมกับยื่นแขนเข้ากอบกุมมือเล็กและดึงร่างบางขยับมายืนเคียงข้างเขาอย่างแนบแน่น และมือใหญ่ยึดแน่นมือเล็กที่เหมือนจะดึงออกเพราะตกใจกับการคาดไม่ถึงว่าอลันจะแนะนำฐานะของเธออย่างชัดเจนต่อสื่อมวลชล

อลันกล่าวขอตัวกับสื่อมวลชลและขออนุญาตไม่ตอบคำถามอย่างอื่นและเชิญให้สื่อมวลชลทุกคนเข้าไปร่วมงานรับประทานอาหารว่างพร้อมเครื่องดื่ม ร่างใหญ่เดินนำโดยที่มือใหญ่ยังกอบกุมมือเล็กและออกแรงดึงให้หนูมุกขยับตัวเดินเคียงคู่เขาเข้าไปในงาน

“ตื่นเต้นดีมั้ย?” อลันก้มลงมากระซิบเบาที่หูเล็กเป็นภาษาไทยขณะที่กำลังเดินเคียงคู่ไปด้วยกัน ติดตามมาด้วยแอล เดธ และกาย ที่ติดตามไม่ห่างเจ้านายทั้งสอง ด้วยสีหน้านิ่งไม่แสดงอารมณ์ใดๆตามหน้าที่ แต่ภายในใจของทั้งสามอิ่มเอมไปกับภาพของเจ้านายทั้งสอง

“มากกก...จนพี่อลันคาดไม่ถึงเลยละค่ะ” คำตอบของหนูมุกเรียกรอยยิ้มของอลันออกมาโดยทันที เพราะสีหน้าและแววตาของหนูมุกตรงข้ามและไกลคำว่า ‘ตื่นเต้น’ เพราะตอนนี้ถึงแม้หนูมุกจะยิ้มให้เขา แต่เชื่อเถอะ! ถ้าไม่ได้อยู่ในที่สาธารณะแบบนี้ยายเด็กแสบนี้ต้องเอาคืนเขาเป็นแน่ 

“มีอะไรเหรอ?” อลันถามเมื่อจู่ๆหนูมุกก็หยุดเดิน

“เอ่อ!...พี่อลันเข้าไปด้านในก่อนนะคะ...มุกขอแวะห้องน้ำหน่อยค่ะ” 

“อย่าได้คิดหนีหรือเกเร...เด็ดขาด!!!” อลันดักทางอย่างรู้ทัน

“เดี๋ยวมุกตามเข้าไป...คนปวด!จะราดอยู่แล้ว...เข้าใจกันบ้างสิ!...มันตื่นเต้นนะ” หนูมุกหันไปตอบยืนยัน ทำไมพี่อลันของเธอไม่รู้ตัวเลยเหรอไงว่าตัวเองดูดีมากแค่ไหน...และถ้าจะบอกว่าพี่อลันของเธอช่างดูดีในชุดทักซิโด้แบบนี้ กระแสออร่าในตัวเขามันเปล่งประกายจนเธอที่เป็นเพียงผู้หญิงธรรมดาดูโดดเด่นเพียงแค่มายืนเคียงข้างเขา...เข้าใจเลยล่ะว่าทำไมพี่อลันถึงเป็นที่ต้องการของสาวๆเหลือเกิน

หนูมุกยืนนิ่งอยู่ที่เดิมโดยที่สายตามองตามแผ่นหลังของอลันที่ยินยอมและเดินเข้างานไปก่อน 

“เดธ กาย รอมุกแป็บนะคะ...ขอเวลาหายใจหายคอให้ทั่วท้องก่อน” เดธ กับ กาย ยิ้มออกมากับคำพูดของหนูมุก เพราะหญิงสาวตรงหน้าเกินคาดจริงๆ ตอนเหตุการณ์ที่ถูกวายร้ายตามล่าไม่เห็นว่าตอนนั้นเธอจะกลัวหรือดูตื่นๆแบบนี้เลย เธอทำยังกับว่างานเลี้ยงข้างในเป็นแดนประหารยังไงยังงั้นเลย

หนูมุกที่แยกตัวมาเข้าห้องน้ำ เธอยืนมองเงาสะท้อนของตัวเองพร้อมหายใจเข้าออกยาวๆ อย่างต้องการเรียกกำลังใจ โดยที่มีสายตาคู่หนึ่งกำลังมองเธออย่างเหยียดๆ  คิ้วเล็กขมวดเข้าหากันเมื่อเธอเริ่มรู้สึกว่าไม่ได้อยู่คนเดียว

“คุณ!...” หนูมุกเอ่ยออกมาเพราะเธอจำหญิงสาวร่างสูงเพรียวบ่งบอกถึงอาชีพว่าเธอเป็นนางแบบ แต่ที่เธอจำได้ไม่ใช่ว่าเธอเห็นนางแบบคนนี้ตามหน้า   นิตยาสาร แต่เธอจำได้เป็นอย่างดีเพียงแค่ได้เจอกันแค่สองครั้งเท่านั้น ครั้งแรกเมื่อสามปีก่อนที่เธอสาดน้ำใส่กับเมื่อเดือนก่อนที่บ้านของอลัน ที่หญิงสาวตรงหน้าเข้าไปขัดจังหวะการดูดด่ำระหว่างเธอกับอลัน

“ดูจากสายตาเธอแล้วคงจำฉันได้สินะ” ซาบีน่าแสดงอย่างชัดเจนว่าเธอไม่มีมิตรไมตรีให้กับหนูมุกเลยสักนิด

“อืม” หนูมุกตอบสั้นๆเสียงในคอ และเลือกที่จะเดินออกจากห้องน้ำไป...แต่

“คิดเหรอว่าครั้งนี้จะหนีไปง่ายๆเหมือนครั้งที่แล้ว” ซาบีน่าพูดพร้อมขยับมาดักหน้า ด้วยสรีระคนที่ได้เปรียบยิ้มอย่างย่ามใจ

“ต้องการอะไร!...มนุษย์ป้า” หนูมุกถามกลับท้าทายสายตาคนสูงกว่าอย่างไม่มีคำว่ากลัวเกรงเลยสักนิด

“ยายเด็กบ้า!!!...มีสิทธิอะไรมาเรียกฉันแบบนี้”

“คุณซาบีน่า...มีอะไรก็รีบๆพูดมาสักที...น่ารำคาญเป็นที่สุด” หนูมุกเปลี่ยนสรรพนามเรียกหญิงสาวตรงหน้าใหม่ด้วยน้ำเสียงและสีหน้าที่บ่งบอกว่ารำคาญหญิงสาวตรงหน้าตามที่พูดจริง

ซาบีน่าเม้มปากแน่นอย่างพยายามอดทน ใช่!เธอต้องใจเย็นๆ ถ้าเธอต้องการได้อลันกลับคืนมา เธอต้องทำตามแผนของเธอที่ทำทีว่าเธอเล่นไปตามแผนของเนธานที่เขาให้เธอเข้ามาตีสนิทกับหนูมุกและหลอกล่อหาช่องทางให้เนธานได้ตัวผู้หญิงคนนี้ของอลัน เพื่อไปต่อรองแกมบังคับให้อลันทำตามที่เนธานต้องการ แต่ซาบีน่าไม่มีทางทำลายอลันเด็ดขาด โดยที่เธอไม่รู้เลยว่าเนธานเป็นใครมาจากไหน แต่เนธานเข้ามาตีสนิทกับเธอเพราะเขาเข้าใจว่าอลันกับเธอมีความสัมพันธ์ที่มากกว่าทางร่างกาย ซาบีน่ารับปากเนธานไปตอนนั้นเพราะเธอไม่มีทางไหนที่จะเข้าใกล้อลันได้เลยตั้งแต่วันนั้น เพราะอลันตัดความสัมพันธ์และช่องทางการติดต่อระหว่างเธอกับเขาตั้งแต่ที่เธอ ‘ขู่’ ว่าจะนำภาพความสัมพันธ์ให้หญิงไทยคนนี้ดู  แต่เมื่ออาทิตย์ก่อนเธอยอมจ่ายเงินก้อนโตให้กับสิ่งที่จะทำให้ผู้หญิงตรงหน้าได้รับการเอาคืนจากเธออย่างสาสม...

“ฉันก็แค่อยากให้เธอจำฉันไว้ให้ดีๆ...และซึมซับความสุขที่เหลือน้อยลงไปทุกทีให้มากๆ...” 


เลือกจากตอนอ่าน

ก่อนหน้า ต่อไป

ความคิดเห็น

แสดงความคิดเห็น

Top