'ลูกไม้'มาเฟีย (Heir Of Mafia)

  • 14,846 ทั้งหมด
  • 0 ความคิดเห็น

ความใจร้าย!!!!

รูปเล่ม เร็วๆนี้นะคะ ^^ 

 

 

 


ความใจร้าย!!!!

 

“ฮื้อ!...” เสียงของหนูมุกดังออกมาเมื่ออลันแกะมือนั้นได้สำเร็จ และสะบัดให้หลุดออกจากเอวเขา ทำให้หนูมุกเสียหลักล้มลงไปนั่งกับพื้นทันที อลันเดินต่ออย่างรวดเร็วไม่แม้แต่จะหันมามองแม้สักนิด เมื่อขึ้นรถได้ก็ขับออกไปทันที ไม่สนใจเสียงเรียกที่ป่านจะขาดใจของหญิงสาวเพียงคนเดียว

    เจสันเข้าไปพยุงร่างบางที่ไม่มีทีท่าจะลุกขึ้นมาอีกครั้ง ครั้งนี้เธอเอาแต่ร้องไห้ ให้ตายเถอะ!! เขาไม่ชอบเลยสักนิด เธอต้องมีรอยยิ้มและเสียงหัวเราะสิ เพราะระหว่างเขากับเธอมันมีแต่ความทรงจำแบบนี้ตลอดหนึ่งเดือนที่ได้รู้จักกัน

    “คุณ!...เป็นเพื่อนกับพี่อลัน...คุณช่วยพูดให้พี่อลันฟังหน่อยสิค่ะ...ว่าเราสองคนไม่มีอะไรกันจริงๆ...นะ...มุกขอร้องล่ะนะ” หนูมุกหันไปพูดกับเจสันทั้งน้ำตาที่ยังคงไหลออกมา

    “ครับ!...คุณมุกยืนขึ้นก่อนนะครับ...” เจสันตอบรับและช่วยพยุงให้หญิงสาวให้ลุกขึ้น 

    “เดี๋ยวพวกเราพาคุณมุกกลับเองครับ” แอลเดินไปรับร่างหนูมุกที่ตอนนี้ดูสิ้นเรี่ยวแรงจากความเสียใจ และพาขึ้นรถคันที่เธอขับมา และหันไปบอกให้เดธกับกายไปขับรถให้กับเจสัน และมุ่งตรงกลับบ้าน

    หนูมุกโล่งใจที่เห็นรถของอลันที่เขาขับมาจอดอยู่ แอลจอดรถให้หนูมุกลงที่หน้าประตูบ้าน และเคลื่อนรถไปจอดด้วยใบหน้านิ่งอย่างครุ่นคิดบางอย่างและเลือกที่จะเงียบไม่มีความเห็นใดๆ

หนูมุกเดินเข้าไปข้างในด้วยเท้าเปล่า เฮเลนเร่งฝีเท้าเดินตรงมาหาร่างบางที่สภาพแตกต่างจากหน้ามือเป็นหลังมือกับตอนที่ออกจากบ้านไปเมื่อตอนหัวค่ำ

    “คุณมุก...เกิดอะไรขึ้นคะ” หนูมุกโผเข้ากอดเฮเลนร้องไห้ปริ่มอย่างคนจะขาดใจ เฮเลนโอบกอดร่างบางพร้อมปลอบโยน แต่ก็ไม่ทำให้ร่างบางหยุดสั่นลงเลยสักนิด

    “พี่อลัน...พี่อลันอยู่ไหนคะ” หนูมุกเอ่ยถามสลับกับเสียงสะอื้น

    “อยู่ในห้องนอนค่ะ” หนูมุกขอตัวขึ้นไปข้างบน โดยมีเจสัน เดธ และกายมองตามด้วยสายตาที่แสดงออกว่าเป็นกังวลแทนหญิงสาวที่กำลังก้าวขึ้นบันไดไป

    “คุณเจสัน รออยู่ก่อนนะครับ” แอลเอ่ยบอกเพื่อนเจ้านายด้วยใบหน้าที่ราบเรียบ...เพราะมีบางอย่างในความรู้สึกของแอลที่บอกว่าเรื่องนี้มันแปลกๆ


    “ผลั๊ก” เสียงประตูที่ถูกผลักทำให้อลันต้องสูดหายใจเข้าออกยาวๆ ก่อนที่จะหันไปมองคนที่เป็นแหล่งกำเนิดเสียง

    “เอ่อ!...” หนูมุกไม่รู้จะเริ่มต้นยังไง เพราะเหตุการณ์แบบนี้ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนระหว่างเธอกับเขา เพราะสายตาของอลันตอนนี้เธอไม่เคยเห็นและได้รับมาก่อน ว่างเปล่า สายตาเขาว่างเปล่า จนเธอตั้งรับไม่ถูก ไม่รู้จะเริ่มตรงไหน

    “ถ้าไม่มีอะไรจะพูด...ก็เชิญ!” ดวงตาคมหวานเบิกกว้าง ‘เชิญ’ มันคือคำ ‘ไล่’ หนูมุกเซถอยหลังไปสองสามก้าว เพราะมันเกินคาดจนเธอรู้สึกว่าหัวใจเธอกำลังถูกบีบจนมันแหลกแตกละเอียดไม่เหลือชิ้นดี 

    “ทำไม?...พี่ไม่ฟังมุกสักนิด...พี่เชื่อจริงๆเหรอคะว่ามุก...มุก”

    “ทรยศ!!!!...” อลันต่อคำพูดให้กับหนูมุก ที่มาพร้อมกับสายตาแข็งกร้าวแทนความว่างเปล่าก่อนหน้านี้

    “ไม่จริง!...มุกกับคุณเจสัน...เราไม่ได้...” หนูมุกหยุดคำพูดเมื่อมือใหญ่ยกขึ้นห้าม พร้อมกับที่ขยับหันหลังให้เธอ

    “ภาพมันฟ้องทุกอย่าง...เธอทำในสิ่งที่ฉันเกลียดและขยะแขยง...เกินกว่าที่ฉันจะรับเธอได้อีกต่อไป” อลันขมวดคิ้วเมื่อพูดจบแต่ทุกอย่างเงียบ ...อ๊ะ!!!

    “มุกเป็นผู้หญิงของพี่อลันเพียงคนเดียวทั้งตัวและหัวใจ...” อลันที่หันกลับมา ดวงตาแข็งกร้าวที่แดงก่ำจ้องมองร่างบางที่เปลือยเปล่าตรงหน้า 

    “คิดว่าใช้วิธีนี้แล้ว...ทุกอย่างจะจบอย่างที่เธอต้องการ...ก็ได้!...ฉันจะสนองให้ถึงใจอย่างที่ต้องการ” อลันพูดพร้อมกับรั้งร่างบางเข้าสู่อ้อมแขน ปากหยักบดริมฝีปิดปากชมพูระเรื่ออย่างไร้ซึ่งความอ่อนโยน

    หนูมุกปิดเปลือกตาอดทนต่อความเจ็บปวดที่ริมฝีปาก ให้อลันกระทำตามใจที่อยากจะทำถ้ามันจะลดทอนความโกรธ เกลียด ที่เขามีให้กับเธอได้บ้าง มือเล็กคว้าชายเสื้อเชิ้ตสีขาวของอลันไว้แน่นเป็นหลักให้เธอยืนต่อไปได้เพื่อให้ร่างกายเธอรองรับความดิบเถื่อนของอลันได้ตลอดรอดฝั่ง 

    หนูมุกเก็บเสียงร้องเอาไว้ลึกที่สุด ยามที่ริมฝีปากเธอถูกดูด กัด รั้งจากปากหยักของอลันที่มาพร้อมกับมือใหญ่กอบกุมบีบความอวบอูมจนดวงตาที่ปิดสนิทมีน้ำใสๆไหลออกมา อลันขยับร่างบางและผลักให้ร่างบางล้มลงบนเตียง สายตาแข็งกร้าวแดงก่ำจับจ้องร่างเปลือยเปล่าที่ริมฝีปากแดงจัดมีน้ำสีแดงไหลเลอะ แสดงให้รู้ว่าปากเล็กนั้นมีรอยแผลเพราะฝีปากเขา ร่างใหญ่ที่เปลือยเปล่าเท่าเทียมกับเธอแล้วเข้าหาร่างบางที่ไม่ขยับหนีแม้สักนิด

    “อื้ม!...” เสียงร้องออกมาจากในคอร่างบางที่ได้รับการสัมผัสที่สร้างร่องรอยบนร่างเธอโดยทันที เมื่อปากหยักของคนด้านบนจงใจฝากรอยที่เรียวคอเล็กและลามมาถึงต้นแขนทั้งที่เป็นรอยแดงที่เกิดจากคิสมาร์ค และรอยฟันที่มาสลับไปมาปรากฎให้เห็นชัดบนร่างบางนี้

    “อื้ม!!!” เสียงร้องในคอต้องดังออกมาอีกครั้งเมื่อมือใหญ่ขยับแยกขาเรียวเล็กนั้นเปิดทางให้แท่งร้อนเข้าสู่กายสาว โดยที่ผู้กระทำรู้ดีว่าหญิงสาวยังไม่พร้อม และนั้นจะสร้างความเจ็บปวดให้กับเธอมากเพียงใด แต่อลันก็ยังไม่สนใจขยับสะโพกให้ความแข็งแรงที่ขยายตัวขึ้นเรื่อยๆเสียดสีเข้าๆออกๆกายสาวอย่างต่อเนื่อง โดยที่ปากขยับมาดูด กัด ดึงยอดเกสรความอวบอูมจนชูชันจากสีชมพูเป็นสีเข้มที่แดงจัด เห็นอย่างชัดเจนในห้องนอนที่แสงสว่างจากดวงไฟเปิดสว่างครบทุกดวง

    หนูมุกแอ่นหน้าอกเปิดทางให้อลันทำได้อย่างใจที่ต้องการ โดยที่ดวงตาคมหวานยังคงปิดสนิทปล่อยให้น้ำใสๆไหลออกมาอย่างต่อเนื่อง โดยที่ไม่มีเสียงสะอื้นให้คนตัวโตด้านบนได้ยินสักนิด มือเล็กเกาะยึดที่เส้นผมดำสั้นของอลันกดศีรษะให้เขาเบียดแนบแน่นความอวบอูมนั้นมากขึ้น ถึงแม้การกระทำนั้นยิ่งจะทำให้อลันถาโถมเรี่ยวแรงไม่ยั้งใส่ร่างเล็ก

    อลันผละใบหน้าออกจากความอวบอูมทั้งสองข้างที่ตอนนี้แดงไปทุกอนาบริเวณจนไม่อาจมองหาสีผิวที่แท้จริงของเธอได้เลย เมื่อมันแดงและเขียวช้ำทันตาเห็นปรากฎต่อสายตาของอลันอย่างชัดเจน อลันขยับใบหน้าเพื่อเข้าปิดปากแดงที่ยังคงมีน้ำสีแดงไหลให้เห็นอยู่โดยทันที ถึงแม้จะไม่รุนแรงเหมือนตอนแรกแต่ก็ไม่มีความอ่อนโยนให้หนูมุกรับรู้ว่าอลันคลายความโกรธลง เบาบางความเกลียดลงเลยแม้แต่นิดเดียว แขนเล็กโอบรัดฝ่ามือนาบทับที่แผ่นหลังใหญ่ที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อนั้นอย่างอ่อนโยน ถึงแม้สะโพกหยักเริ่มขยับให้แก่นกายเสียดสีเข้าๆออกๆความเป็นหญิงอีกครั้งหลังจากที่หยุดไปเพียงไม่ถึงเสี้ยวนาที

    “อ๊ะ อ๊ะ อ๊ะ อ๊ะ...” เสียงครางของอลันดังออกมา ยามที่สะโพกหนากระแทกเข้าออกกายสาวรุนแรงมากขึ้นเรื่อยๆ แต่ก็นั้นแหละก็มีเพียงเสียงคราง   ของอลันกับเสียงการกระแทกบนเตียงใหญ่เท่านั้น ไม่มีเสียงของหญิงสาวที่อดทนต่อความเจ็บปวดที่ได้รับอยู่ตอนนี้ ลิ้นหนาล้วงล้ำเข้าโพรงปากกวาดต้อนความหวานอย่างตะกละตะกลามลิ้มลองรสชาติของเลือดสาวในโพรงปากนั้นที่หนูมุกก็ตอบสนองอย่างเต็มใจ

    “ถ้า แค่ นี้ คิด ว่า จะทำ ให้ ทุก อย่างกลับ มาเหมือนเดิม เธอ คง คิดผิด” อลันผละออกจากริมฝีปาก เอ่ยออกมาด้วยเสียงที่ไม่ประติดประต่อ เพราะร่างกายของเขามันตอบสนองและรับรู้ความเสียวซ่านที่เพิ่มขึ้นอยู่นั้นเอง และยิ่งภายในกายสาวตอดรัดความแข็งแรงของเขาอย่างที่เขาแทบจะปลดปล่อยอยู่หลายครั้ง ทำให้สะโพกสอบยังคงส่งแรงกระแทกอย่างต่อเนื่อง

    หนูมุกรัดวงแขนที่โอบกอดคนเหนือร่างแนบแน่นมากขึ้น เมื่อร่างบางต้องรับความดิบเถื่อนมากขึ้น ร่างกายที่เจ็บปวดมาพร้อมกับความเสียวซ่านนั้นกลับไม่เพียงพอเมื่อหัวใจดวงน้อยของเธอบอบช้ำจากคำพูดเพียงไม่กี่คำ 

    “เธอทำลายมันด้วยตัวของเธอเอง...ทรยศ!!!!” คำพูดของอลันตอกย้ำ บีบอัดหัวใจของหนูมุกที่เหมือนจะแตก แตกออกอีกครั้งอย่างที่ไม่มีโอกาสจะกลับมาก่อร่างสร้างตัวใหม่ได้อีกเลย

    อลันเร่งจังหวะด้วยพลังแห่งความโกรธเกรี้ยวอย่างที่หนูมุกอยากจะเชื่อและคิดว่ามันไม่ใช่เรื่องจริง พี่อลันของหนูมุกไม่มีทางทำร้ายเธอได้ถึงเพียงนี้ น้ำใสๆแห่งความเสียใจไหลออกมา เมื่อเธอต้องยอมรับว่านี้มันเป็นเรื่องจริงที่กำลังเกิดขึ้น

    ร่างหนากระตุกเกร็งที่มาพร้อมกับการปลดปล่อยสายธารแห่งความดิบเถื่อนเข้าสู่กายสาวที่ตอบสนองกลับไม่ต่างจากร่างหนา แต่สำหรับหนูมุกถึงแม้ร่างกายจะได้รับการตอบสนองความซ่านเสียวสายธารความอุ่นโอบล้อมความแข็งแกร่งนั้น แต่หัวใจและความรู้สึกยังคงเจ็บปวดไม่เลือนหาย เมื่อร่างหนาผละออกไปโดยทันทีอย่างไม่รีรอและหันกลับมามองร่างบางที่บอบช้ำทางกายภาพและความรู้สึก

    “ฉัน...ไม่...ต้อง...การ...เห็น...หน้า...คนทรยศ!...อีกต่อไป” ปากแดงเม้มปิดสนิทเพื่อสกัดกั้นเสียงร้องไห้ กับคำประกาศิตที่ดังออกมาให้ได้ยิน พร้อมกับเสียงประตูห้องน้ำที่ปิดเสียงดังเมื่อเจ้าของคำประกาศิตหายไปหลังบานประตูนั้น

    หนูมุกพยุงร่างกายที่บอบช้ำ ที่ปรากฎร่องรอยแดงไปทั่วผิวเนียนขาวสลับกับความเขียวคล้ำที่มองเห็นอย่างชัดเจน ลงจากเตียงโดยทันที สองแขนโอบกอดตัวเองเดินไปยังโซนวอลค์อินฝั่งด้านเสื้อผ้าของตัวเอง หยิบเสื้อคอเต่าแขนยาวสีดำมาสวมใส่หลังจากที่สวมบราตัวจิ๋วด้วยมือที่สั่นเทา พร้อมกับกางเกงยีนส์ขายาวเข้ารูปทันทีเพื่อสะดวกต่อการเดินทาง พร้อมกับหยิบกระเป๋าขนาดย่อมหยิบเสื้อผ้าเท่าที่จำเป็นยัดลงกระเป๋าอย่างรวดเร็ว และเดินออกจากห้องนอนไปโดยไม่หันหลังกลับมามองภายในห้องแม้สักนิด





เลือกจากตอนอ่าน

ก่อนหน้า ต่อไป

ความคิดเห็น

แสดงความคิดเห็น

Top