'ลูกไม้'มาเฟีย (Heir Of Mafia)

  • 16,742 ทั้งหมด
  • 0 ความคิดเห็น

...จากไปอย่างเข้มแข็ง

                              


หนูมุกพยุงร่างกายที่บอบช้ำ ที่ปรากฎร่องรอยแดงไปทั่วผิวเนียนขาวสลับกับความเขียวคล้ำที่มองเห็นอย่างชัดเจน ลงจากเตียงโดยทันที สองแขนโอบกอดตัวเองเดินไปยังโซนวอลค์อินฝั่งด้านเสื้อผ้าของตัวเอง หยิบเสื้อคอเต่าแขนยาวสีดำมาสวมใส่หลังจากที่สวมบราตัวจิ๋วด้วยมือที่สั่นเทา พร้อมกับกางเกงยีนส์ขายาวเข้ารูปทันทีเพื่อสะดวกต่อการเดินทาง พร้อมกับหยิบกระเป๋าขนาดย่อมหยิบเสื้อผ้าเท่าที่จำเป็นยัดลงกระเป๋าอย่างรวดเร็ว และเดินออกจากห้องนอนไปโดยไม่หันหลังกลับมามองภายในห้องแม้สักนิด

เจสันที่นั่งคอยเพื่อดูสถานการณ์ เมื่อทุกอย่างเงียบนานกว่าเกือบครึ่งชั่วโมง เขากำลังตัดสินใจที่จะกลับ เพราะคาดว่าคนทั้งสองน่าจะเคลียได้แล้ว แต่...

“คุณปิ่นมุก!!!” เสียงของเจสันเรียกสายตาของแอล กายและเดธ โดยทันที สายตาสี่คู่มองเห็นหญิงสาวร่างบางก้าวลงบันไดมาด้วยดวงตาที่บวมแดง และริมฝีปากที่เจ่อบวม

“คุณมุกจะไปไหนครับ?” แอลเอ่ยถามอย่างไม่อยากเชื่อว่า สิ่งที่ตัวเองเห็นคือสิ่งที่เกิดขึ้นจริง

“ไปจากที่นี้ค่ะ” หนูมุกหันไปตอบแอล ด้วยเสียงที่ราบเรียบแต่ใบหน้าเต็มไปด้วยความเศร้าหมอง

“คุณมุกเข้าใจอะไรผิดเหรอเปล่าครับ?” แอลย้ำถาม แต่...

“ปล่อยเธอไป!!!...เพราะผู้หญิงโลเล...ใจง่ายอย่างเธอ ก็คงวิ่งแล่นกลับประเทศไทยไม่มีปัญญาจะอยู่ที่ไหนได้หรอก...” เสียงของอลันดังก้อง อยู่ตรงบันได 

หนูมุกที่ลงมาถึงข้างล่างหันหลังกลับขึ้นไปมองด้วยดวงตาที่แข็งกร้าว   มองอลันอย่างที่เธอไม่เคยทำมาก่อน

“ฉันไม่ตายง่ายๆ...กับแค่โดนผู้ชายตาถั่วสมองกลวง ‘ทิ้ง’ ” หนูมุกตอก กลับอลันเสียงดังและย้ำคำว่า ‘ทิ้ง’ หันหน้ากลับและเดินออกจากบ้านไปทันที ทิ้งให้สายตาแดงก่ำแข็งกร้าวมองตามอย่างโกรธเกรี้ยว 

อลันหันหลังเดินกลับขึ้นไปข้างบน ปล่อยให้หนูมุกออกไปโดยไม่มีการทัดทานหรือห้ามแต่อย่างใด ทิ้งให้อีกสี่ชีวิตได้แต่ยืนเงียบ และต่างมองกันอย่างไม่เข้าใจ แต่เจสันเลือกที่จะวิ่งออกจากประตูบ้านตามหนูมุกไปทันที พร้อมกับเดธและกายที่ต้องตามหนูมุกเพราะ... “จำไว้!...หนูมุกต้องมาก่อนสิ่งอื่นใด...แม้แต่คุณอลัน” คำสั่งของประมุขใหญ่นายท่านเอียน(ปีเตอร์)ที่เป็นพ่อแท้ๆของอลัน


“คุณมุก คุณมุก หยุดก่อนครับ!...” เจสันที่วิ่งตามมาทันก่อนที่หนูมุกจะเดินไปถึงประตูใหญ่ออกนอกเขตกำแพงบ้าน

“ถอยไปนะคะ...” หนูมุกเอ่ยออกมาด้วยเสียงที่แข็งกร้าว แต่ยังคงสุภาพให้กับคนตรงหน้า

“คุณมุกจะไปไหนครับ?”

“ไปจากที่นี้...ไปจากที่นี้...ได้ยินมั้ยคะ...จะต้องให้พูดซ้ำอีกกี่รอบ”

“ตกลง...ตกลงครับ” เจสันยกมือขึ้นทั้งข้าง เพื่อต้องการให้หญิงสาวตรงหน้าใจเย็นลงอีกสักนิด

“ก็หลีกไปสิ!...” หนูมุกมองหน้าเจสันเริ่มแสดงความไม่พอใจ เมื่อคนตรงหน้ายังไม่หลบหลีกให้ทางกับเธอ

“ถ้าคุณมุกต้องการไปจาที่นี้...ให้ผมไปส่งนะครับ...”

“ขอบคุณค่ะ...แต่ไม่รบกวนดีกว่า”

“อย่าเรียกว่ารบกวนเลยครับ...เรียกว่ารับผิดชอบน่าจะเหมาะสมกว่า...ผมเป็นสาเหตุของเรื่องทั้งหมด...ให้ผมทำอะไรเป็นการไถ่โทษและขอโทษคุณมุกเถอะครับ” เจสันร่ายยาวความจริงที่เกิดขึ้น

“คุณไม่ได้ผิดอะไร...เพราะเราสองคนไม่ได้ทำอะไรผิด...มันก็แค่ความ     งี่เง่าของผู้ชายสมองกลวง...”ภาพเจสันที่ยืนดักหน้าหนูมุกอยู่ตรงประตูรั้วอยู่ในสายตาดำเข้มที่มองอยู่จากหน้าต่างชั้นสองของบ้านตลอดเวลา

“นายเชื่อจริงๆเหรอครับว่าคุณมุกทรยศ...” เสียงของแอล  ทำให้สายตาคมเข้มหันกลับมามองเจ้าของคำถาม

“เชื่อ?...” 



“ที่นี้คือ?...”


                   


เลือกจากตอนอ่าน

ก่อนหน้า ต่อไป

ความคิดเห็น

แสดงความคิดเห็น

Top